Kolektiv arhitekata, Karadjordjeva 53, Beograd, Srbija

  • Facebook - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

3M3 | izlagačka sezona 2018/2019

Tracing the milieu - what were you thinking?

​Kustoskinja: Marija Bjelić

Dragana Ćirić

Izložba: exo [global eye(s)]

15 - 28. oktobar 2019.


Exo upućuje na “satelitski prostor” izvan dometa i domena neposrednog ili u potpunosti poznatog; izvan uske disciplinarne kompetentnosti, institucionalizovanog znanja, okvira, kontrole i aproprijacije; predstavlja polje istraživačkog izazova i realizacije.


‘Exo-millieu’ nije bilo koji očekivani, postojeći, dominantno građeni kontekst sa svim društveno konstruisanim identitetima kojima je zasićen; njegov fizički prostor je bazičan, nematerijalan ili u razmeri materije koja na naše senzorne mehanizme ima znatno suptilnije efekte izmičući diskurzivnim greškama.


Reagujući na i otkrivajući ove ravni prostora u novim estetskim registrima, ‘exo-intelligent-instrument’ je njegovo privremeno ogledalo – “oko”; istovremeno je i posmatrač i učesnik - i spoljašnji/nepripadajući privilegovani i inherentni unutrašnji/sveprožimajući, i distancirani/metakognitivni i medijatorski/dijagramatski agent; tehnološkom integracijom humanog i nadhumanog, kreator nove kosmografije.

 

[…]

 

..............................................................

 

 

"This question of how to represent that which must not be represented is one of the oldest questions in art."
- Trevor Paglen


Zasnovan na istraživanjima autorskog projekta “Global Eye(s): Sensing and Monitoring/Observation Technologies, Instruments and Architecture”, studije “Frequencies: The Invisible Spectre” i istraživanjima interdisciplinarnosti u okviru doktorske disertacije “Scripts and Codes of Architectural Design Process: Disciplinary Borders and Transfers”, izloženi rad (‘exo’), u funkciji elementa pilot projekta Design Research Lab inicijative, razvija teme upotrebe obuhvatnih senzorskih i inteligentnih tehnologija, automatskog digitalnog upravljanja i monitoring, i arhitekture informacija (‘datascapes’) kao integrativnih elemenata arhitektonskih prostornih koncepcija, objekata i sistema (metodologiju ‘remote/close-up sensing’ triangulacije), odnosno teme kosmičkog prostora, ‘sf prototipizacije’ i scenarija (David Johnson, 2011) u funkciji konteksta njihove primene, podsticanja invencije ili buduće projekcije (“Personal remote/close-up sensing instruments and architecturally integrated networks”). Kosmički prostor - njegov fizički poredak/zakonitosti i interakcije, ‘logos’, objekti (prirodni i artificijalni), istorija ili savremena infrastruktura i tehnologija - predmet su stalnog istraživačkog interesovanja, kulturalne i umetničke interpretacije, pokušaja precizne naučne identifikacije i razumevanja, i kontrole u pogledu dostupnosti, mogućih aktivnosti i eksploatacije (“The Outer Space Treaty”, 1967). Naš neposredni kontekst je istovremeno i njegov mikrouzorak i društveno, kulturalno, intelektualno i tehnološki označeni autonomni sistem. Terestrički i kosmički instrumenti namenjeni opservaciji, regulisanom praćenju i konstrukciji slike ili interaktivne reprezentacije sveta, odnosno napredna tehnologija i moduli integrisani u njihove sisteme, problematizovani su u ravni režima dostupnosti i prelaska u svakodnevnu individualnu ili personalizovanu upotrebu, a zatim i u pogledu pouzdanosti, verodostojnosti i poverljivosti posredovanih podataka, njihovih vizuelnih interpretacija i korekcija.


Istražujući pitanja prototipizacije i integrativnog mašinsko-softversko-arhitektonskog dizajn i inženjerskog pristupa, ‘exo’ je instrument (arhitektura-mehanizam/mašina) koji, funkcionišući u širokom frekventnom opsegu, registruje i identifikuje kontekstualne parametre, procesuirajući i čineći ih operativnim za arhitektonsku problematizaciju i integraciju. Aktivna fizička polja okruženja dovode se u ravan racionalizacije, preciznog merenja i visokotehnološke umetničke i estetske interpretacije, odnosno kontrole i adaptacije u krajnjim fazama eksperimenta.


‘Instrument’ (u poređenju sa pojmom ‘instalacija’ ili ‘mašina’) može uputiti na viši stepen sofisticiranosti, preciznosti i dizajn, inženjerske ili projektantske pažnje koje prate funkcionalno-operativne, merne (analitičke), produkcijske, strukturalne i estetske registre projektantskog problema u međusobno interaktivnom modalitetu. Kritički razmatrajući predlog ovog formata u ravni ekspresije i komunikacije ideja (Jackendoff, 1996 in Zlatev, 2006:336-338), prostorne intervencije i projektovanja, odnosno njegovu aplikaciju u novim disciplinama i digitalnom registru, postavljen je izazov savremenoj teoriji, naučnim i umetničkim praksama, epistemologiji i metodologiji u pogledu njegovog temeljnijeg promišljanja, definicije i interpretacije. Oslanjajući se na tradicije i savremene pristupe sličnim složenim eksperimentalnim poduhvatima (E.A.T, Morozov, Peglen, Leitman, etc), ispitivanje datog prostornog formata (‘inteligentnog instrumenta’; Mathews, 1970s) na arhitektonskom planu implicira sintetizujuća arhitektonsko-tehnološka rešenja u mehaničkoj/dinamičkoj, senzorskoj i informacionoj ravni.

 

[…]

 

 

The story [scenario]


A near future in which all the citizens of the world will have their own personal satellite (following the theory of the shift in global monitoring from a condition of a panoptic systemic control, or one “global-eye”, towards the system of numerous singular, autonomous, and independent "eyes" (Van Houtum, 2011) put to the scale and the ownership of "one" is presumed as a starting condition.
The instrumental pair - a launching line/terminal (a home device in one modality, and a station/facility in another) and a free-flight microsatellite (the "eye", the "mirror", the “wanderer"), operating across the wide range of frequencies - makes the infrastructure each individual uses daily. The provision of information they enable (by monitoring and observation, detection, image processing, etc.) is navigated and demanded personally. The exclusiveness of the territory in which they reside or which they occupy (the "zone", the "free space"), and their exclusive right to perform actions, give them in the least peculiar status that still needs to be properly investigated and defined. Dynamics and elusiveness of their spatial regulations and properties intensify the ambivalence of their impact on architectural interpretation and spatial (b)ordering. "Outspacing the law" (Easterling, 2014), infrastructures of comprehensive sensing and sensory technologies are being thought about by design in a completely new manner, at outmost as very architectural/spatial objects, installations, and instruments, or as being architecturally integrated acquiring thereby the status of one of the new architecture's constitutive elements.


(from the text 18hz: Personal remote/close-up sensing instruments and architecturally integrated networks)

Dragana Ćirić, Doktor nauka – arhitektura i urbanizam, dipl. inž. arh, nezavisni istraživač;
orijentisana ka naprednoj eksperimentaciji, inovativnim pristupima i krosdisciplinarnosti u relacijama sa arhitekturom spajajući teorijske, naučne i umetničke linije istraživanja; autor brojnih naučnih, teorijskih i kritičkih studija, arhitektonskih projekata, inicijativa i metodologija primenjenih u nastavi i predavanjima u čijem programiranju i izvođenju je učestvovala.
Polja istraživanja i interesovanja: dijagramatika; design intelligence strategija i metodologija; digitalnost i arhitektura informacija (datascapes); prostorni zapisi i kodovi; konstrukcija sveta u reprezentacijskom registru (grafička konstrukcija sveta - kosmografija); mapiranje, kartografija i studije granica u okviru “proširenog istraživanja geografskog projekta arhitekture”; kompleksni sistemi i dinamika; arhitektonska i kulturalna diplomatija (kulturalni transferi).


https://fvm.academia.edu/dciric

Photo credits: Nikola Abramović

Video credits: Alex Murray

1/4